Myślałem, że mam czas. Wtedy zadzwonił telefon.

Pamiętam tę rozmowę do dziś. Zadzwonił znajomy. Głos miał spokojny, ale słyszałem, że coś jest nie tak. Powiedział krótko: „Witek, tata miał udar. Leży na intensywnej. Nie wiem, co teraz."

Miał 52 lata. Aktywny, zdrowy, pracujący. Nikt się nie spodziewał. Nigdy się nie spodziewamy.

Kilka dni później, kiedy kurz opadł i rodzina zaczęła zbierać myśli, pojawiły się pytania, które nie powinny pojawiać się w takim momencie. Czy wystarczy na rehabilitację? Co z kredytem? Mama pracuje na pół etatu — jak teraz?

Nie było ubezpieczenia. Był za młody, żeby myśleć o takich rzeczach. Miał jeszcze czas.

Myślimy, że to nas nie dotyczy. Statystyki mówią coś innego.

Tyle że strach i działanie to dwie różne rzeczy. Zainteresowanie polisami na życie w Polsce wciąż odstaje od popularności ochrony w krajach zachodnich. W Hiszpanii, Niemczech czy Francji polisy na życie to produkt standardowy. U nas pokutuje twierdzenie, że ubezpieczenie to „luksus".

Biorąc pod uwagę stale rosnący w Polsce poziom zadłużenia, niski poziom oszczędności oraz średni poziom zarobków, brak jakiegokolwiek ubezpieczenia na życie to — jak piszą eksperci PIU — taniec na bardzo cienkiej linie, bez zabezpieczenia i tuż nad przepaścią.

Nie ubezpieczamy majątku. Ubezpieczamy ludzi, którzy zostają.

To zdanie powtarzam każdemu, kto siada naprzeciwko mnie po raz pierwszy.

Samochód masz ubezpieczony. Mieszkanie masz ubezpieczone. Telefon — prawdopodobnie też. Ale co z Tobą? Co z Twoim dochodem, który co miesiąc wpływa na konto i sprawia, że wszystko funkcjonuje?

Kiedy wyobraźnia podpowiada Ci najgorszy scenariusz, zwykle myślisz o bólu i stracie. Rzadko myślisz o tym, że za trzy tygodnie przyjdzie rata kredytu. Że dzieci mają zajęcia, za które trzeba zapłacić. Że czynsz nie czeka.

Ile kosztuje spokój?

To pytanie pada najczęściej. I rozumiem je doskonale — bo wszyscy liczymy.

Ubezpieczenie terminowe na 20 lat z sumą ubezpieczenia 1 milion złotych kosztuje osobę w wieku 30 lat niecałe 100 złotych miesięcznie. Mniej niż lunch w centrum miasta. Mniej niż jeden tank paliwa. Mniej niż subskrypcja serwisów streamingowych, z których połowy i tak nie ogląda się regularnie.

PIU szacuje, że dla przeciętnej polskiej rodziny optymalna suma ubezpieczenia na wypadek śmierci wynosi około 330 000 złotych — kwota, która powinna pokryć zobowiązania kredytowe i pozwolić rodzinie utrzymać się przez kilka lat.

Dlaczego ludzie czekają?

Przez wiele lat pracy jako doradca ubezpieczeniowy słyszałem różne odpowiedzi na pytanie, dlaczego ktoś jeszcze nie ma ubezpieczenia na życie:

• „Jestem za młody."
• „Na razie nic mi nie grozi."
• „Jak będę starszy, to pomyślę."
• „Muszę najpierw spłacić kredyt."

Rozumiem to. Problem polega na tym, że ubezpieczenie na życie działa odwrotnie niż większość produktów finansowych — jest najtańsze i najłatwiej dostępne wtedy, kiedy jesteś zdrowy i młody. Każdy rok zwlekania podnosi składkę. Każda choroba, która pojawia się po drodze, może sprawić, że ubezpieczyciel odmówi ochrony lub ją ograniczy.

Co powiedział mi znajomy rok później?

Wróciliśmy do tej rozmowy przy okazji spotkania. Tata wyszedł ze szpitala, wymaga stałej opieki, ale żyje. Rodzina poradziła sobie — z pomocą bliskich, z kredytem konsolidacyjnym, z wieloma trudnymi rozmowami.

Martwić się o wszystko naraz. Właśnie tego chcę Ci oszczędzić.

Bo najgorszy moment na myślenie o ubezpieczeniu to ten, kiedy już jest za późno.